L'essentiel est toujours invisible...

Hoi iedereen,

Het is nog eens tijd om even te berichten vanuit het zonovergoten Bratislava nu Lobke en Hans met vele leuke verhalen naar het West-Vlaamsche Brugge konden terugkeren. Daarover later meer.

Na een zeer geslaagd sterrenhuwelijk te Stekene/Sinaai/Lochrisiti en een korte terugkeer thuis twee weekjes geleden was er hier niet zoveel te beleven naast de dagelijkse routine van de stage met af en toe een verrassende casus. Vorig weekend hebben we het dan met name laten aankomen op genieten van de prachtige dagen hier met lange wandelingen in de stad, terrasjes aandoen en daarna nog eens een stapje zetten in het bruisende nachtleven van Bratislava aangezien we maandag eens lekker lang konden uitslapen op alweer een nationale feestdag.

Naast de stageroutine mocht ik deze week mijn begeleidster ondersteunen bij het les geven aan studenten logopedie. In het verleden hadden zij reeds een opleiding schoollogopedie gevolgd, maar nog geen klinische. Om daarvoor gekwalificeerd te raken dienen zij hun kennis en praktijkervaring op dit vlak in twee jaar te verruimen. Het was echt een stoomcursus en ik vroeg me dan ook af hoeveel ze nu echt bij konden leren... Desondanks is de praktijkervaring uiteindelijk het belangrijkste en kunnen ze daarbij de theorie nog eens herhalen of echt leren!

Deze vrijdag had ik eindelijk het geluk en het genoegen om met hoofd van de opleiding logopedie in Bratislava - en tevens voorzitter van het Centrum voor onvloeiendheid - te kunnen ontmoeten. Ondanks het bijna twee uur durende gesprek - dat overigens zeer vruchtbaar was - bleven er nog voldoende vragen over, waardoor we over enkele weken reeds een volgende afspraak hebben.

Ondertussen waren Lobke en Hans donderdagochtend aangekomen voor een kort bezoekje van een viertal dagen aan het nieuwe Pressburg. In de namiddag bezochten we het kasteel van Devin (cf. eerdere verslagen.) na hun spullen gedropt te hebben in een luxe-studentenarrangement. Daarna trokken we naar Kamzik (een heuvel aan de andere zijde van Bratislava) om te dineren met een prachtig uitzicht over de hele stad vanuit het restaurant van de daar gevestigde televisietoren. Om de avond goed af te sluiten kuierden we op het gemak door het oude centrum totdat de geur van de cocktails ons op een gezellig terras deed belanden. Vrijdagmiddag bezochten we enkele toeristische trekpleisters alvorens ons ´s avonds naar een merkwaardig maar hemels dans-, zang- en muziekspektakel te begeven. 

Zaterdagochtend treinden we richting Trnava om wat meer van het echte leven in Slovakije te zien. Onder het oog van een brandende zon bezichtigden we deze oude vestingstad in de morgen vooraleer de bus ons naar Modra bracht. Daar genoten we van de heerlijke lokale gerechten en wijn, tenminste van diegene die in voorraad waren. Na de innerlijke mens versterkt te hebben trokken we verder richting Cerveny Kamen om van de natuur en het kasteelleven aldaar te proeven. Na een boeiende rondleiding door deze oude burcht dachten we meer dan op tijd te zijn voor de bus terug richting Bratislava. Niets was minder waar echter! Een gouden tip voor iedereen: Controleer steeds of je een oude of nieuwe tijdstabel krijgt voor het openbaar vervoer, zelfs als je deze op de toeristische dienst bekomt. Met de duim omhoog belandden we tenslotte toch in Modra van waaruit het kinderspel was om een bus te vangen. Om de city-trip geslaagd af te sluiten bezichtigden we Bratislava by night vanaf de UFO, vooraleer de Havana Club en koffer in te duiken.

Wie nog niet overtuigd was of steeds om een korte uitstap deze richting te maken kan altijd contact met Lobke en Hans opnemen. 

Het wordt nog eens een boek ter hand te nemen, dus moet ik het hierbij laten. Volgende week meer na het nakende familiebezoek. 

Het ga jullie allen goed, 

Ciao. 

Vanwege het prachtige weer gedurende het Paasweekend voelden we ons genoodzaakt - Selim, Jacqueline en ik - om er weer maar eens op uit te trekken. De bestemmingen deze keer droegen de naam Banska Stiavnica en Banska Bystrica. Beide steden zijn oude mijnsteden waar Duitse immigranten zich enkele eeuwen geleden vestigden om te werken in de zilver- en kopermijnen in deze streek. Aan de bouwstijl, straatnamen, uithangborden, menukaarten en namen geschilderd op sommige huizen was deze invloed nog zeer duidelijk merkbaar. Omstreeks het middaguur arriveerden we Stille zaterdag aan de voet van de Calvarieberg in Banska Stiavnica. Het uitzicht dat we onderaan kregen was reeds prachtig vanwege een rij enorme eiken die het pad omhoog omringden en verder heuvelop een twintigtal roodwitte kapelletjes die zich langs een kronkelend pad omhoog slingerden tot aan het kerkje op de top. Bovenop was het panorama over de stad en streek die baden in het zonlicht weergaloos.

Nadat we dit schouwspel genoeg bewonderd hadden trokken we -in goede oude chirostijl - in een rechte lijn naar het centrum van de stad. In een een gerenoveerde Oud-Duitse herberg lieten we onze bagage achter om verder het sluimerende stadje te verkennen. In het oude kasteel van het dorp kregen we een uitgebreide rondleiding van een lokale gids die zich met enkele Franse en Duitse woorden verstaanbaar probeerde te maken voor respectievelijk Selim en Jacqueline. Dit leverde vaak hilarische en verwarde momenten op, waarbij het aangewezen was dat ik af en toe gewoon in het Slovaaks om uitleg vroeg om die voor hen te vertalen om er zeker van te zijn dat alles goed geinterpreteerd werd! Na dit bezoek baanden we ons weg door de smalle steegjes in de stad op zoek naar de oude mijnen. Gesteund door de lokale dorpsidioot - waar ik niet verder over wil uitwijden - vonden we uiteindelijk de mijnen. Net voor sluitingsuur konden we genieten van het laatste ondergrondse bezoek. Gewapen met een veel te kleine regenjas, een overjaarse helm en zaklamp betraden we druipende en duistere mijnschacht. Deze gids was jammer genoeg wat moeilijker te verstaan vanwege de slechte akoestiek en deels door onoplettendheid, maar niettemin was het een boeiende ervaring. Het was soms moeilijk voor te stellen dat er nog dagelijks mensen zijn die met gevaar voor eigen leven dergelijke mijnen betreden en lange tijd van enig zonlicht verwijderd blijven. Na een uurtje waren we blij ons hoofden terug boven de grond te kunnen steken en het lichaam volledig te kunnen strekken.

Het nieuwe kasteel konden we slechts vanaf de buitenzijde bewonderen aangezien het sluitingsuur ons te snel af was. We hadden verwacht in deze stad wel makkelijk iets te kunnen vinden om te eten maar dit viel lelijk tegen. Uiteindelijk konden we de honger wat stillen in een het restaurant van een hotel, maar de prijs-kwaliteit-vul verhouding was duidelijk niet in proportie. Vermoeid keerden we terug naar ons pension om daar nog een dessert te nuttigen. Aan tafel ontmoetten we Jana, een Slovaakse die in een hotel in Bratislava werkte, met wie we een gezellig en boeiende conversatie hadden. Zij gaf ons enkele interessante tips over wat te bezoeken en doen in Bratislava, met name de zaken die de meeste toeristen over het hoofd zien. Laat in de avond namen we afscheid en legden we ons te ruste.

Na een uitgebreid ontbijt wandelden we de volgende morgen Banska Stiavnica uit in de richting van het lokale station. In plaats van de trein troffen we wegens werkzaamheden een bus aan, die ons naar Banska Bystrica bracht. Het pittoreske van de Banska Stiavnica vonden we hier niet terug maar het oude centrum was prachtig gerenoveerd en werd aan een uitgebreide kijk- en fotosessie onderworpen. Aangezien het Paaszondag was bezochten we slechts enkele kerken aangezien zowel de zit- als staanplaatsen hier volledig uitverkocht waren. Gelukkig maakte het zien van de lokale tradities veel goed:

 het met water begieten van de meisjes/vrouwen en het slaan van dito doelgroep met een zweep gemaakt van wilgentakjes. Volgens de lezing uit de bijbel hier is dit een herhaling van wat de Romeinse soldaten deden met de mensenmassa die zich verzamelde na het horen over de verrijzenis van Jezus. Het zou om een zuiverend proces gaan voor de vrouwen. Toch hadden we hier wat onze vragen bij.

Aangezien het Paaszondag was en er in deze stad niet veel meer te beleven viel, trokken we via het kuuroord Sliac naar Bratislava terug. Het kuuroord moet de moeite zijn in de zomer, maar wij kwamen jammer genoeg aan buiten het seizoen en konden dus niet genieten van de vele verschillende baden, sauna s en massagemogelijkheden. Een wandeling door het park waarin het kuuroord gevestigd was maakte toch wel wat goed.

De afgelopen week verliep eigenlijk min of meer als de voorgaande. Veel uren op de stageplaats en proberen aan het werk te blijven ondanks de staking. Op dinsdag had ik wel het geluk om opnieuw een cochleaire transplantatie bij te wonen en als kers op de taart mocht ik de ingrijpende verwijdering van een tumor op de gehoorzenuw meevolgen. Ondertussen kom ik steeds meer te weten over het systeem van sociale zekerheid hier en de opleiding voor logopedisten en audiologen door de vele gesprekken met de logos en artsen. Wie daar meer info over wil moet me maar persoonlijk schrijven want om het daar nu over te hebben zou ons veel te ver leiden.

Dit weekend was het vooral genieten van de warme lentezon aan de oever van een kunstmatig aangelegd meer hier in Bratislava terwijl we Slovaaks studeerden en de stage voorbereidden. Volgende week geef ik een update vanuit het Vlaamse landschap. Het ga jullie goed.

Prijatelskymi pozdravi,   Viliam

Wie me wat beter kent, had wel al een moment als dit kunnen verwachten... Wat is er hier ondertussen zoal gebeurd vraagt u zich misschien af. Om te beginnen. Twee weken geleden op een zonnige zaterdag zijn we met een groepje, na een drukke werkweek, op uitstap geweest naar Modra en Cervenne Kamen. In het centrum van de Slovaakse wijnstreek, Modra, konden onze smaakpapillen met volle teugen genieten van de heerlijkste Tokaj-wijn uit de regio. Nadat we ons innerlijk wat versterkt hadden, trokken we verder het heuvelachtige landschap in op zoek naar de versterkte burcht van Cervenne Kamen, een achttal kilometer verderop. Met rasse schreden betraden we het rustieke landgoed met park, bos en kapel van deze burcht. Na het haastige leven de hele week in Bratislava was het een hele verademing om hier even te mogen verpozen. Het kasteel zelf is prachtig gelegen op de top van een steile heuvel van waaruit je weer een prachtig uitzicht hebt om de omliggende Donauvlakte. Vooraleer we het kasteel betraden, konden we eerst nog genieten van een voorstelling die gegeven werd door de roofvogels uit de valkerij naast het kasteel. Rakelings scheerden valken, uilen, kraaien en arenden langs de hoofden van de toeschouwers. Op de lugubere beloning, een stukje kuiken in de hand van de valkeniers, werd door de meeste toeschouwers dan ook niet gelet. Binnen in het kasteel konden we een mooie collectie wapens, schilderijen, dagelijkse gebruiksvoorwerpen en draperieen uit de 15de en 16de eeuw bewonderen vooraleer we de bus terugnamen richting grootstad.Deze zondag was evenwel nog mooier... wat niet enkel met het stralende lenteweer en dagprogramma te maken had! Kort na de middag nam ik de tram in de richting van het centraal station om van daaruit de trein naar Wenen te nemen. De marathon van Bratislava, jawel u hoort het goed, strooide echter wat roet in het eten waardoor ik genoodzaakt was me richting het internationale busstation te begeven. In Wenen was het even zoeken hoe alles met de U-bahn weer in elkaar zat, zeker nu er grote werken aan de gang zijn voor de opening van het zomerseizoen. Uiteindelijk vond ik de weg naar busstation Erdberg van Eurolines. Wat ik daar had te zoeken? Na enkele gescheiden te hebben moeten leven, kwam Julijona, mijn vriendin, mij voor een weekje opzoeken. Samen baanden we ons een weg in de brede lanen van de stad der walsen langs de Stefansdom, de Hofburg, Opera, Zanoni en Zanoni, ... Na een lange en fantastische dag reden we tevreden naar Bratislava om ons daar te installeren.(Voor diegenen die langs komen en nieuwsgierigen, de accomodatie hier: www.hotel-druzba.skIn de week erna spraken we steeds in het centrum van de stad af, zodra ik met mijn stage klaar was. Zo verkenden we samen paden in de stad die ik nog niet bewandeld had of deden we iets leuks samen... In de momenten van mijn afwezigheid kon ik gelukkig rekenen op de steun van mijn kamergenoot die Julijona een beetje wegwijs maakte in de stad. Ik hoop niet dat hij van mij hetzelfde verwacht als zijn vriendin langs komt, maar we zien wel. Zoals alle mooie liedjes, ging deze week ongemerkt snel voorbij en is het nu weer een hele poos wachten voor we elkaar weer zullen zien. Gelukkig kunnen de mooie momenten die we hier hadden ons niet meer afgenomen worden.Wat deze week nog beter maakte is dat ik eindelijk een soort van vast werkschema gekregen heb, wat het voor mezelf makkelijker maakt om een planning op te stellen. Daarnaast heb ik me ook aangesloten bij de cursus Slovaaks voor buitenlandse studenten van de unief. Zoals te verwachten is het niveau te laag, maar ik beschouw het als een goede oefening om woorden op te frissen en als een goede basis voor de conversatielessen die ik met enkele Slovaakse studenten vanaf volgende week zal houden. Zij verwachten hiervoor van mij enkele lessen nederlands of frans in ruil. Daarnaast mocht ik deze week mijn eerste operatie, inbrengen van een cochleaire implant, bijwonen. Dat is uiteindelijk toch één van de redenen waarom ik zo graag naar hier wilde komen. Er is mij beloofd dat er nog volgen en indien mogelijk mag ik tevens enkele laryngectomieen - al dan niet partieel - live volgen. Tenslotte werd ik vrijdag uitgenodigd om met de dokters, psycholoog en ingenieur die me begeleiden bij het werk met de cochleaire implants, mee te gaan op een conferentie voor Roemeense logopedisten, georganiseerd door de firma Med-el, in een klein Oostenrijks dorpje. Mijn Slovaakse begeleiders hielden daar presentaties over screening, onderzoeken en revalidatie bij dove personen en personen met cochleaire implants. Voor mij was hier een kleine rol weggelegd als vertaler en technisch medewerker. Niettemin was een boeiende en leuke ervaring.In het weekend diende ik de studieschade opgelopen in de week te beperken dus werd het uitstapschema beperkt tot 1 dag. Op zondag trokken we traditioneelgewijs met de bus naar het stadjes Komarno en Komarom in de Donauvlakte. Eigenlijk was dit een Hongaarse stad waar de Donau doorheen vloeide. Na het trekken van de grenzen na WO I gold de Donau echter als grens tussen Tsjechoslovakije en Hongarije, waardoor er een deel van Hongarije met dus ondermeer Komarno zich in het huidige Slovakije bevinden. Het stadje stelt op zichzelf niet zo heel veel voor maar is leuk om even te bezichtigen. Met name het Europaplein, gebouwd voor de Europalien, waar elk huis een land uit de EU typeert is leuk om te zien. Aangezien we toch zo dicht bij de grens waren, konden we het niet laten om de Donau over te steken en Hongarije voor enkele uurtjes binnen te trekken. In Komarom bezochten we een immens 19de eeuws fort aan de oever van de Donau dat in zeer goed toestand bewaard gebleven was. Aangezien de bussen en treinen vanuit Komarno niet al te frequent richting Bratislava reden, snelden we de grens weer over, de Slovaakse hoofdstad tegemoet.Deze weeek was eigenlijk vrij rustig en kon ik goed doorwerken volgens schema ondanks de staking van het ziekenhuispersoneel in zowat heel Slovakije. Men draait hier nu alleen weekendiensten. Alle medewerkers zijn overdag wel aanwezig maar behandelen slechts de meest urgente gevallen. Ik ga jullie niet vervelen met de redenen van de staking, maar ik kan wel vertellen dat ze gegrond zijn. Men houdt mij hier gelukkig wel constant aan het werk omdat ze weten dat het belangrijk is dat ik aan voldoende uren kom. Naar het schijnt heb ik zelfs de krant gehaald samen met één van mijn begeleidende logopedisten, wonder boven wonder een man. Tijdens één van de bijeenkomsten voor het personeel waar men mijn aanwezigheid en steun op prijs stelde moet ik op de gevoelige plaat vastgelegd zijn. Indien ik een exemplaar weet te bemachtigen, zal ik proberen die op de blog te zetten. Vanwege de staking die blijft voortduren en het Paasweekend, mocht het ziekenhuispersoneel deze middag reeds vanaf 12.00 naar huis tot dinsdagmorgen 8.00 uur. Dat gaf mij mooi de gelegenheid mijn blog wat bij te werken en jullie weer eens wat te informeren over de stand van zaken hier. Vragen, opmerkingen en reacties zijn altijd welkom en vanaf nu probeer ik alles weer wat sneller bij te werken. Zonnige groeten van uit BA. Ciao.

Onder het motto dat je alles eens in het leven moet proberen was het dit weekend de beurt om de slaaptrein eens te testen. Conclusie: als je slechts 5 uur op een nacht hoeft te reizen, niet tegen de warmte kan en aan de late kant bent kan je net zo goed een gewone trein nemen! Geradbraakt door het te kleine bed en tekort aan slaap stapten we zaterdagochtend bij het ochtengloren 4.45u het perron van Poprad op. Vanop het perron stonden we de woeste besneeuwde toppen van het omringende Hoge Tatragebergte aan te gapen. Het was alweer lang geleden dat ik nog eens zo een mooie zonsopgang gezien heb.    

Om de dag optimaal te benutten besloten we eerst verder te trekken tot Spisskie Podhradie - letterlijk Spiss beneden het kasteel - om de prachtige ruine van het Spiss-kasteel te bezoeken. De klim tot aan het kasteel was zeer verraderlijk maar uiteindelijk meer dan de moeite waard. Vanop de heuveltop konden we genieten van een prachtig uitzicht over de hele vallei beneden ons, het ontwakende leven aan de voet van de heuvel en de zweef- en duikvluchten van het koppel valken die in de ruine leefden. Na een bezoek aan het lokale klooster dienden we twee uur te wachten op de volgende bus omdat we over het hoofd gezien hadden dat de door ons beoogde bus niet in het weekend reed. Daar we niet gehaast waren maakte het niet veel uit en besloten we maar iets te gaan drinken ... natuurlijk moet er dan wel een cafeetje zijn dat open is! 

Vanuit Spisskie Podhradie reden we met de bus naar Levoca, het economische, politieke en culturele centrum van de Spiss-regio in de Middeleeuwen. Deze stad heeft tot op heden nog maar weinig van haar oude charme verloren en het was een ware lust om er rond te lopen. Na een bezoekje aan het Spiss-museum - waar we de legende van de Witte vrouw te horen kregen - en een lokale "cukrarne" - koffie-theesalon, zetten we onze tocht in de late middag richting Poprad verder. Poprad is de toegangsweg tot de Spiss-regio aan de voet van de Hoge Tatras waar je niet omheen kan als je er met de trein heen reist. Anders dan de eerste blik op de stad deed vermoeden, was het centrum zeer gezellig en aangenaam voor een korte wandeling, maar zou je er toch niet langer dan een middag blijven. Aangezien de vermoeidheid begon door te wegen besloten we daar ons kamp op te slaan om de volgende ochtend de bergen in te trekken voor stevige "hike".    

Zondagochtend waren we weer vroeg uit de veren, wat wil je anders als je verblijft in een hotel dat de naam "Crazy" draagt. Na een stevig ontbijt namen we de bus richting Strbske Pleso - het meer van Strba. De laag sneeuw groeide per kilometer aan en toen we eindelijk op onze bestemming arriveerden, bleek er meer dan 80 cm te liggen wat vrij veel is voor deze tijd van het jaar.  Het uitzicht waar we hier van konden genieten was weer adembenemend. Aan de ene zijde lag een hele vallei met Poprad en kleine dorpen terwijl aan de andere de hoge pieken van het gebergte opdoken met op de voorgrond een ondergesneeuwd meer. Met de kaart in de hand trokken we twee uur bergop door de sneeuw richtig Popradske Pleso. Het pad was vrij smal maar goed begaanbaar. Je mocht er alleen geen 5 cm naast zitten omdat je anders tot op dijhoogte wegzakte in de sneeuw, wat zoals je kon verwachten meer dan eens het geval was. Voor mensen die van langlaufen en skien houden is deze streek een waar paradijs! In de zomer moet het een prachtige plaats zijn om te wandelen, kamperen, vissen, zwemmen, ... in de vrije natuur. Een terugkeer is dus best wel eens mogelijk alhoewel er volgens mij nog veel andere mooie plekjes te ontdekken zijn hier in Slovakije. De wandeling deed ontzettend deugd alleen klaagde mijn reisgenote af en toe dat ze liever wat minder spulletjes in haar rugzak gedaan, ondanks het feit dat ik er reeds een deel van meezeulde. Na een hapje en drankje stapten we via een meerbegaanbare weg in snelpas terug om op tijd te zijn voor de trein richting Poprad en verder door naar Bratislava voor een welverdiende rust... 

Gistermorgen om 6.45 u, jawel u leest het goed rinkelde de wekker. Snoozen was er jammer genoeg niet bij aangezien men mij om 8.00 u stipt in het ziekenhuis verwachtte. Na een kattewas, tram, bus en nog een extra bus stapte ik om stipt 8.00 het kabinet van dokter M. Profant, op de NKO-afdeling 5 hoog, binnen. Zoals verwacht diende ik nog even te wachten de arts die me deze dag zou begeleiden, dokter Kabatova. De verwelkoming was hartelijk: ik kreeg een plaats tussen de profs en assistenten aangewezen om te werken en mijn ziekenhuisplunje aan en uit te trekken. Vervolgens begeleidde ze me naar de 5de jaarsstudenten geneeskunde. Deze begroetten me ook met open armen nadat hun eerste verbazing verdwenen was.  Met hen volg ik nu "verplicht" enkele vakken mee, jawel in het Slovaaks. Ik dien nog even te wennen aan het tempo van de taal en de verschillen met het Tsjechisch, maar de ondersteuning d.m.v. slides helpt daar veel bij. Wat nog een voordeel is hier zijn de kleine groepen waarin je les krijgt, slechts 10 medestudenten! Na de lessen 6 uur non-stop was het beste er gisteren wel af en trok na inkopen te hebben gedaan op het gemakje terug naar ons "home."

Vanmorgen liep de wekker iets later af, nu ik weet dat de lessen slechts om 8.30u beginnen. Toch best wennen na een stageperiode waar je nooit voor 12.00 u moest beginnen. De les werd gegeven door een jonge en goedlachse NKO-arts gespecialiseerd in stemstoornissen - laryngectomie, weglaseren van stemplooiknobbels etc - en cochleaire implants. Ondanks zijn vlugge tempo was hij beter verstaanbaar en de les veel beter te volgen dan gisteren... er is dus vooruitgang! Na de les hield hij me aan om er zeker te zijn of ik alles begrepen had en waarom ik hier mijn stage wilde vervolmaken. Na mijn uitleg gedaan te hebben en antwoorden te hebben gekregen op mijn vragen kon ik voldaan terug homewaarts keren. Samen met Jacqueline, een duitse geografiestudente, tramde ik daarna richting station om tickets te bestellen voor de trein naar Poprad in de hoge Tatras. Daarover meer na het weekend ... Ciao 

Gisteren kwam het er dus niet meer van om na de daguitstap te Trnava alles up te daten, dus bij deze een kort verslag. Aangezien ik verschillende opties had waarheen ik wilde gaan, heb ik het lot de keuze laten bepalen en nam gewoon de eerste trein die vertrok richting Trnava dat een 60-km ten noordoosten van Bratislava ligt. Het pittoreske maar enigszins aan-renovatie-toe-zijnde centrum was een verademing t.o.v. de drukte in Bratislava. Veel kerkjes en musea om in rond te hangen, maar die niet altijd open zijn op de uren die vermeld staan. Het mooie lentweer maakte echter weer veel goed evenals de serveerster in het restaurant die me een beetje bijsturing en uitleg gaf over de Slovaakse taal. In de avond ben ik op het gemakje terug richting Bratislava getuft. Het verschil tussen een intercity en stoptrein zit hem hier voornamelijk in het comfort en een beetje in de snelheid heb ik mogen ondervinden. Op de terugweg leek het me alsof we toch even veel gestopt zijn als op de heenreis in de boemeltrein, maar dat kan natuurlijk ook aan mij gelegen hebben. s Avonds was er op de gang een van de beruchte feestjes die je moeilijk kan negeren aangezien alles nog al gehorig is. Vandaag heb ik dan maar eens goed uitgeslapen alvorens nog wat aan de studie te gaan.

Om maar even terug te komen op het leven in het Slovaakse studentenhome. Hoe stel je je zoiets voor. Wel beneden aan de inkom zitten er twee individuen die iedereen controleren die er binnenkomt. Voor de bezoekers: er is een registratieplicht en je mag niet langer blijven dan tot 23.00uur. Vervolgens neem je de lift naar je verdieping waar je kamer zich bevindt. Op een verdieping zijn er een dertigtal kamers. Je opent de eerste deur van de kamer, waarmee je in de hal komt waar zich keuken, badkamer, wc en de twee deuren die toegang tot de twee studentenkamers geven, bevinden. In elke studentenkamer staan drie bedden, drie bureaus,hangen er zes kasten op aan de muur voor je spulletjes en beschik je over een balkon. Voor de rest is alles wat jaren zestig qua uiterlijk en voorkomen al vraag ik me daarbij af of je er de bijbehorende beestjes ook onder mag rekenen. Het leven went hier vrij snel, maar toch ben ik blij als ik er op een dag als gisteren tussenuit kan om er in alle rust en stilte op uit te trekken

De eerste stralen van een waterig lentezonnetje vielen deze morgenvroeg door een kier van de gordijnen onze kamer binnen. Jammer genoeg wisten niet alleen deze zonnestralen in de vroege morgen hun weg naar ons optrekje te vinden... ook het gezoem van de wekker was op post. Om een goede indruk te maken wilde ik deze eerste dag graag op tijd zijn in de wetenschap dat ik voor 8.30u nog pasfoto's moest laten maken en het een 10-tal minuten duurt vooraleer je met de tram in het centrum bent. Desalniettemin werd deze doelstelling gehaald! Op het secretariaat van de dienst internationalisering van de medische fakulteit werd ik hartelijk ontvangen en werden alle noodzakelijke documenten onmiddellijk in orde gemaakt. Vervolgens stuurden ze me eerst naar het hoofdkantoor van de maatschappij voor het openbaar vervoer om een abonnement voor drie maanden (bus, tram en trolleybus: 25euro) te regelen. Daarna hadden ze me gevraagd naar het universitair ziekenhuis te gaan in het nieuwste gedeelte van de stad om de verantwoordelijke voor mijn stage hier, professor Profant, te ontmoeten en duidelijke afspraken te maken. Ongelofelijk maar waar verliep dit alles vlekkeloos en zelfs het kantoor van professor Profant vond ik direct. Wat kon er nog verkeerd gaan... wel zoals ik kon verwachten was hij niet aanwezig! Enkel van de reden keek ik wel even op: hij was deze week net als zijn assistenten op vakantie. Aangezien er pas donderdag terug iemand van zijn afdeling aanwezig is, zal ik dus dan pas ten vroegste kunnen beginnen. Het eerste moment viel dit wel even tegen maar goed beschouwd heb ik nu even de ruimte om even een kijkje buiten de stad te nemen en is maar weer bewezen dat alles tevens een zonnige kant heeft. Om zo snel mogelijk van alle administratieve zaken af te zijn heb ik vandaag ineens de documenten nodig voor de toelatingskaart van m'n studentenkamer afgehandeld, me ingeschreven in de plaatselijke bibliotheek en een lokale sim-kaart aangeschaft. Daarna restte er meer dan genoeg tijd om badend in de zon een bezoekje te brengen aan het kasteel van Bratislava, het museum van de Joodse cultuur en de vele boekenwinkels die je hier aantreft. Hopelijk kunnen jullie daar in het Westen ook genieten van de ontluikende lente,

"Dovidanja"